“belki de güneş tutulmak üzeredir” Uçsuz Enis Batur Platosunda Çokça Küçük Bir Kon Yazar: Şe’n-ol Erdoğan

Kitabın Özellikleri

Hammaddenin “yoğunluk” olarak okunduğu, işlenmemişliğin bir erdem olarak görüldüğü bu bakış, anlatı şiiriyle Âkif’in sesini yan yana getirirken, aynı anda Yahya Kemal’in “Şiir ve İman” gerilimini de devreye sokuyor. Böylece kitap, sadece iki şair arasında değil, Türk irfanının modern ve klasik yüzleri arasında da bir diyalog kuruyor.

En çarpıcı yanı, yazarın kendi “tariksiz derviş” duruşu. İmanlı tariksizler, itikatsız dervişler, “yönsüz kutun idrakiyle çabanın kulu olmayan az insan” diye tanımladığı o topluluğun içinde Âkif’i “çırılçıplak” kucaklayanlardan biri olarak kendini konumlaması… Bu, ne akademik bir tez ne de geleneksel bir şerh. Tam tersine, rüyada görülen vapurda Abdülhak Hâmid’le Enis Batur’u yan yana getirebilen, Hamzaviyye’den Süheyl Ünver’e, Gölpınarlı’dan Amiş Efendi’ye uzanan bir bilinç akışı. Erdoğan, Enis Batur’u “bilgelerden bir bilge” ilan ederken, kendi metnini de o büyük plato içinde “çokça küçük” ama parıldayan bir yakut olarak bırakıyor.

Kitabın en dokunaklı tarafı, Batur’un orijinal “Belki de Güneş Tutulmak Üzeredir” yazısını görsel olarak sunması. Bu tercih, metne “belge” niteliği kazandırıyor ve okuru doğrudan o 1988 sabahına, Wallace Stevens’ın şiiriyle Gölpınarlı’nın ölüm duyurusunun yan yana durduğu o “korkunç gelgit” ânına taşıyor. Erdoğan, Batur’un Gölpınarlı portresini kendi Âkif okumasıyla örtüştürürken, Cumhuriyet aydınının “iç ve dış sürgün”ünü de yeniden hatırlatıyor. “Dilimiz var, ‘dillerine benzemez’; akrep gibi kullanalım, ‘kul olmamak-cün’” cümlesi, kitabın hem kapanışını hem de açılışını yapıyor. Şenol Erdoğan’ın bu çalışması, 2025’in son günlerinde Moda’da yazılmış bir veda değil; tam tersine, bir “ikam” ilanı. Kalp ve zihin aynasının rahmetli ve şerefli bir kulun (Mehmed Âkif) görünmez büyüklüğü karşısında susmayı, susarak durmayı seçtiği bir duruş. Okur, sayfaları kapatırken, güneşin gerçekten tutulmak üzere olup olmadığını değil, kendi içindeki “verilen bereket”in hâlâ parlayıp parlamadığını soruyor. Küçük bir kon, uçsuz bir platoda. Ama o kon, yakut gibi parlıyor. Şe’n-ol Erdoğan’ın bu son kitabı, elinize geçtiğinde, lütfen bir öğle-ikindi arasında okuyun. Bitmesini istemeyeceksiniz. Çünkü bitince, asıl yolculuk başlıyor: “gecenin dibine yolculuk”. Kitap kapsamında Cavit Mukaddes’in de uzunca bir katkı yazısı mevcut. İki dostun bir “dosta” içten selamı gibi. Kitabın 1. baskısı sınırlı sayıda basıldı (70 adet).