Otizmli bireylerin otizmli olmayan bireylere oranla daha fazla travma
yaşadığı ve daha sık zorbalığa maruz kaldığı bilinmesine rağmen bu alanda
yeterli araştırma yapılmamıştır. Otizmlilerde yas reaksiyonunun otizmli olmayanlardan farkına dair de yine bilimsel kaynaklarda ciddi kısıtlılık vardır.
Otizm ve diğer nörogelişimsel bozukluklarla çalıştığımız süreç içinde
bu bireylerde görülen davranışsal değişimlerin basitçe bir “psikiyatrik semptom” olarak değerlendirmenin yetersiz olduğunu, bu bireylerde görülen davranışsal ve duygusal değişimlerin pek çok yaşam olayı ile ilgili olabileceğini
öğrendik. Otizmli bireylerin yaşadığı kayıplar ve travmalar, sıklıkla nörotipik
gelişen bireyler tarafından fark edilemez. Bu bireyler adeta zorlu yaşantıları-
nı görünür kılmak için çeşitli ruhsal belirti üretir, ancak ne yazık ki çoğu zaman uzmanlar bile sadece “görünen belirtilere” odaklanır ve belirtiyi ortaya
çıkaran zorlu yaşantıyı fark etmeden semptomu hafifletmeye çalışırlar.
Bu kitabı yazma motivasyonumuz yukarıda sözünü ettiğimiz konularla bağlantılıdır.
Uzun yıllar yaptığımız otizm süpervizyon toplantılarında, yas yaşayan,
travma ve zorbalığa maruz kalan otizmli bireyleri değerlendirme ve uygun
müdahale konusunda pek çok uzmanın zorluk yaşadığına şahit olduk. Bu
alanda bilimsel araştırmaların ve kaynaklar bulunmaması uzmanları çaresiz
hissettirmekte ve bu bireyler ve ailelerine uygun yaklaşımı engellemektedir.
Bu alanda boşluğu gidermeye yönelik, sistematik biçimde otizmlilerde yas reaksiyonu, travma ve zorbalığı araştırma gündemimize aldık. Bize
başvuran yas, travma ve zorbalığa maruz kalmış olguların ayrıntılı değerlendirmesi ve uzun klinik takiplerini plandık ve bireye uygun müdahale
programları düzenledik.

Nahit Motavalli Melodi Dinçel
Gaye T. Noyan Cansu U. Gedik